Дар таърихи давлатдории ҳар як миллат рӯзҳое ҳастанд, ки ҳамчун рамзи сарнавишти он халқ сабт мегарданд. Барои мардуми Тоҷикистон чунин санаи пуршараф — 16 ноябр — Рӯзи Президент мебошад. Ин рӯз ба арҷгузорӣ ба хизматҳои таърихии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ — Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бахшида шуда, нишонаи эҳтиром ба роҳбари оқилу сиёсатмадори бузурги замони муосир аст.

Тавре ки Пешвои миллат таъкид намудаанд:

«Вазифаи муқаддаси мо — ҳифз ва таҳкими давлатдории миллӣ, сулҳу субот, ваҳдати комил ва якпорчагии Ватан аст.»

Дар оғози солҳои 90-уми асри гузашта, вақте ки Тоҷикистон ба гирдоби ҷанги шаҳрвандӣ гирифтор шуд, миллат дар остонаи нестӣ қарор дошт. Маҳз дар чунин лаҳзаи душвор шахсе ба майдон омад, ки бо иродаи қавӣ, ҷасорати сиёсӣ ва муҳаббати беандоза ба Ватан тавонист кишвари парокандаро аз нобудӣ наҷот диҳад.

Суханони таърихии Эмомалӣ Раҳмон, ки дар Иҷлосияи XVI Шӯрои Олӣ садо дод, имрӯз ҳам ҳамчун рамзи умед дар дилҳои мардум садо медиҳад:

«Ман ба хотири сулҳи тоҷикон ҷони худро низ фидо мекунам!»

Ин сухан танҳо ваъда набуд — ин қасам ба халқи тоҷик буд. Дар натиҷаи талошҳои пайгиронаи Сарвари давлат, сулҳу ризоияти миллӣ таъмин гардид ва Тоҷикистони навин ба роҳи рушду шукуфоӣ ворид шуд.

Сиёсати дохилӣ ва хориҷии Тоҷикистон дар давраи истиқлол таҳти роҳбарии Пешвои миллат ба самти рушди устувор, адолати иҷтимоӣ ва пешрафти иқтисодиву фарҳангӣ равона гардид.

Дар тӯли солҳои истиқлол садҳо иншооти ҳаётан муҳим сохта шуданд — аз ҷумла нерӯгоҳи барқи обии “Роғун”, ки онро Сарвари давлат “лоиҳаи асри миллат” номиданд. Иншооти бузург рамзи худбоварӣ, ваҳдат ва заҳмати созандаи мардуми Тоҷикистон аст.

«Мо бо дастони худ Тоҷикистонро обод месозем, то ки наслҳои оянда бо ифтихор гӯянд, ки ин Ватанро падарону модарони ватандӯст барпо карданд.» — Эмомалӣ Раҳмон.

Имрӯз Тоҷикистон ҳамчун як давлати сулҳдӯст, фаъол ва ташаббускор дар арсаи байналмилалӣ шинохта шудааст. Бо иқдомҳои Пешвои миллат, кишвар дар масъалаҳои муҳими ҷаҳонӣ — об, иқлим, амният ва рушди устувор — садои худро баланд бардоштааст.

«Тоҷикистон кишвари хурд аст, аммо бо дили бузург ва нияти пок ба сулҳу ҳамкорӣ дар ҷаҳон саҳм мегузорад.» — гуфтаанд Пешвои миллат.

Яке аз ташаббусҳои Тоҷикистон, аз ҷумла Даҳсолаи байналмилалии амал “Об барои рушди устувор” (2018–2028) аз ҷониби Созмони Милали Муттаҳид қабул гардиданд. Ин гувоҳи он аст, ки сиёсати оқилонаи роҳбари давлат на танҳо дар дохил, балки дар ҷаҳон низ эътироф шудааст.

Имрӯз мардуми Тоҷикистон бо ифтихор аз роҳбарии Пешвои худ ёд мекунанд. Маҳз таҳти роҳбарии Эмомалӣ Раҳмон мафҳуми ваҳдат, худшиносӣ ва ифтихори миллӣ дар ҷомеа реша давидааст.

Ҷавонон имрӯз бо намуна гирифтани Пешвои миллат, ба илмомӯзӣ, заҳмат, ихтироъ ва хизмат ба Ватан рӯ овардаанд. Чуноне ки Пешвои миллат таъкид намудаанд:

«Ҷавонон ояндаи давлатанд. Агар онҳо бо илму хирад ва ахлоқи нек парвариш ёбанд, миллат наҷот меёбад.»

Рӯзи Президент — ин танҳо ҷашни як шахсият нест, балки ҷашни давлатдории тоҷикон, рамзи ваҳдат, сулҳ ва ифтихори миллӣ аст. Ин рӯз моро ба ҳамдигарфаҳмӣ, меҳнатдӯстӣ ва садоқат ба Ватан даъват мекунад.

«Тоҷикистон хонаи умумии мост. Ҳифзи он, ободии он ва шаъни он вазифаи ҳар яки мост!» — Эмомалӣ Раҳмон.

Бигзор ин рӯз ҳамеша моро ба ваҳдат, меҳр ба Ватан ва масъулият дар назди наслҳои оянда ҳидоят намояд. Тоҷикистон зери парчами сулҳу ваҳдат, таҳти роҳбарии Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, ҳамеша дар роҳи шукуфоӣ ва пешрафт қадамҳои устувор гузорад!