Таърих гувоҳ аст, ки ҳар як миллат ва давлат дар роҳи ташаккули худ марҳилаҳои душвору санҷишҳои зиёдеро аз сар мегузаронад. Тоҷикистон низ дар солҳои аввали соҳибистиқлолӣ ба озмоишҳои сангин рӯ ба рӯ гардид. Ҷанги шаҳрвандӣ, парокандагии сиёсиву иҷтимоӣ ва хатарҳои аз байн рафтани давлатдории миллӣ ба воқеият табдил ёфта буданд. Дар чунин шароити вазнин, дар рӯзи тақдирсоз — 16 ноябри соли 1992, дар иҷлосияи XVI Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, шахсияти муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҳамчун роҳбари давлат ба саҳнаи сиёсӣ ворид гардиданд. Ин рӯз барои халқи тоҷик оғози сулҳ, ваҳдат ва суботи устувор гардид.

Ин сана, яъне 16-уми ноябр ҳамчун Рӯзи Президент дар Тоҷикистон таҷлил мегардад. Ин рӯз на танҳо хотираи таърихист, балки рамзи эҳтиром ба шахсе мебошад, ки ба халқу Ватан хидматҳои бузург кардааст. Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ҳақиқат кафили сулҳ, субот ва ваҳдати миллӣ ҳастанд.

Пас аз ба даст овардани истиқлолияти давлатӣ соли 1991, Тоҷикистон бо мушкилоти зиёде рӯ ба рӯ гардид. Норасоии таҷрибаи идоракунии давлатӣ, фишорҳои сиёсии беруна ва дохилӣ, бархӯрдҳои гурӯҳҳои мусаллаҳ ва набудани як роҳбари қавӣ кишварро ба вартаи нобудӣ мебурданд. Солҳои 1992–1993 яке аз давраҳои хатарноки таърихи навини Тоҷикистон ба шумор мераванд.

Дар он айём аксар минтақаҳо таҳти идораи гурӯҳҳои мухталиф қарор доштанд, сохторҳои давлатӣ фалаҷ шуда буданд, иқтисод пурра аз фаъолият бозмонда буд. Ба гуфтаи шоҳидони таърих, халқи тоҷик дар остонаи аз даст додани давлатдории худ қарор дошт. Маҳз дар ҳамин лаҳзаи ҳассос Эмомалӣ Раҳмон ҳамчун шахсияти ҷавон, вале дорои иродаи қавӣ ва садоқат ба миллат ба саҳна баромаданд.

Иҷлосияи XVI Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, ки аз 16 то 18 ноябри соли 1992 дар шаҳри Хуҷанд баргузор гардид, ҳамчун як рӯйдоди сарнавиштсоз дар таърихи давлатдории тоҷикон сабт шудааст. Дар ҳамин иҷлосия Эмомалӣ Раҳмон Раиси Шӯрои Олӣ интихоб гардиданд ва зимомдори давлат шуданд.

Бо роҳбарии Эмомалӣ Раҳмон, дар кишвар музокироти сулҳ оғоз гардид. Ин раванд зиёда аз чор сол идома ёфт ва бо иштироки созмонҳои байналмилалӣ, миёнравони хориҷӣ ва гурӯҳҳои мухталиф баргузор шуд. Ниҳоят, 27 июни соли 1997, дар шаҳри Москва Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ ба имзо расид.

Ин санад барои халқи тоҷик рамзи зиндагии нав гардид — ҷанги шаҳрвандӣ поён ёфт, гурезаҳо ба Ватан баргаштанд, ва давлати тоҷикон ба роҳи субот ва рушд қадам гузошт. Ин пирӯзӣ маҳз бо сабаби хирад, таҳаммул ва хоксории Пешвои миллат имконпазир гардид. Эмомалӣ Раҳмон тавонистанд тарафҳои даргирро муттаҳид созанд ва миллатро ба сӯи бахшидан ва ҳамдигарфаҳмӣ раҳнамун шаванд.

Сулҳ танҳо як ҳодисаи сиёсӣ набуд, балки оғози як марҳалаи нави таърихи давлатдорӣ буд. Эмомалӣ Раҳмон пас аз барқарории сулҳ, тамоми саъю кӯшиши худро ба бунёди давлатдории миллӣ равона карданд. Дар натиҷа, Конститутсияи нави Ҷумҳурии Тоҷикистон қабул гардид (соли 1994), сохторҳои давлатӣ мустаҳкам шуданд, ва кишвар ба роҳи демократия ва иқтисоди бозорӣ ворид гардид.

Имрӯз Тоҷикистон дар арсаи байналмилалӣ ҳамчун давлати сулҳдӯст, суботнок ва фаъол шинохта шудааст. Дар давраи роҳбарии Эмомалӣ Раҳмон садҳо барномаҳои давлатӣ дар соҳаҳои маориф, тандурустӣ, фарҳанг, энергетика ва саноат амалӣ шуданд. Бунёди Неругоҳи барқи обии “Роғун”, таъмири роҳҳои байналмилалӣ, боло бурдани сатҳи зиндагии мардум ва баланд шудани нуфузи Тоҷикистон дар арсаи ҷаҳонӣ — натиҷаи заҳматҳои шабонарӯзии Пешвои миллат мебошанд.

Пешвои миллат борҳо таъкид намудаанд, ки “Ваҳдат — пояи давлат аст.” Бе сулҳу ваҳдат на иқтисод рушд мекунад, на илму фарҳанг. Аз ин рӯ, Президенти кишвар ҳамеша ба таҳкими ваҳдати миллӣ, дӯстии байни миллатҳо ва эҳтироми арзишҳои миллӣ аҳамияти хос додаанд.

Имрӯз ваҳдати миллӣ ҳамчун арзиши муқаддас дар зеҳни шаҳрвандони кишвар ҷой гирифтааст. Дар тамоми минтақаҳои кишвар — аз Бадахшон то Суғд, аз Хатлон то Душанбе — сулҳ, субот ва ҳамдигарфаҳмӣ ҳукмфармост.

Имрӯз Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳти роҳбарии Пешвои миллат бо маром ба сӯи рушди устувор пеш меравад. Барномаҳои стратегии кишвар — мисли Стратегияи миллии рушд то соли 2030 — ба ояндаи дурахшони Тоҷикистони соҳибистиқлол нигаронида шудаанд.

Президент на танҳо роҳбари давлат, балки падари меҳрубони миллат аст, ки оромию ободии Ватанро аз ҳама чиз болотар медонад.

Сулҳ, субот ва ваҳдати миллӣ дастовардҳои бузургтарини даврони истиқлолиятанд. Ин арзишҳои муқаддас маҳз бо роҳбарии хирадмандона, сиёсати сулҳҷӯёна ва ҷасорати Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба даст омадаанд.

16 ноябр — Рӯзи Президент — рӯзи эҳтиром, сипос ва шукрона аз шахсияти бузургест, ки миллати тоҷикро аз вартаи ҷанг ба сӯи фардои осуда раҳнамун сохт.

Имрӯз ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон бо ифтихор мегӯяд:

Президент — кафили сулҳ, субот ва ваҳдати миллӣ аст!

Ғафур Раҷабов, устоди ДПДТТХ